آن قدر نیامدی
که لبخندت کپک زد در خاطره ام.
آن قدر نیامدی که خشک شد،
طراوت چشمانت.
من مانده ام و واژه هایی که ابر می شوند.
دوباره می نویسمت.
تازه می شوی
جان میگیری،
باران میشوی
بی دریغ.
رویا
غرق می شود
در تماشای تو.
No comments yet »
Your comment
HTML-Tags:
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>
