مرتیکه دنیا وایسا….
از ارتفاع می ترسم. ولی آنقدر لجباز هستم که بروم کوه. بارها شده موقع کوهنوردی، در یک مسیر صعب العبور از ترس پاهایم قفل بشن. اونقدر که نتونم حتی یک قدم به جلو یا عقب بردارم. اینروزها همین حسو دارم. من کجای این دنیا، کجای این مسیرم نمی دونم؟ نه می تونم به عقب برگردم و نه شهامت بالا رفتنو دارم. خدایا من می خوام همینجا بشینم.
همیشه وقتی اتفاق می افتد،
که خیلی دیر است.
وقتی که دیگر سرشار نیستی.
وقتی تمام می شود که سرشاری
ولی دیگر جایی برای ماندن نیست.
کفر اگر نباشد این…
از کافی نت که بیرون می آمدم، احساس محمد را داشتم آن هنگام که از حرا پایین می آمد.چشمهایم غرق اشک
بود و بار سنگینی بر دوش. تو که باور نمی کنی….
Powered by WordPress and Fjords04 Web Design Services, based on Qwilm. Thanks to Domain Name Registration and Merchant Accounts for contributing.