مرتیکه دنیا وایسا….

 

از ارتفاع می ترسم.  ولی آنقدر لجباز هستم که  بروم کوه. بارها شده موقع کوهنوردی، در یک مسیر صعب العبور از ترس پاهایم قفل بشن. اونقدر  که نتونم حتی یک قدم به جلو یا عقب بردارم. اینروزها همین حسو دارم. من کجای این دنیا، کجای این مسیرم نمی دونم؟ نه می تونم به عقب برگردم و نه شهامت بالا رفتنو دارم. خدایا من می خوام همینجا بشینم.

۳ دیدگاه »

  Hamed wrote @ تیر ۳۱م, ۱۳۸۶ at ۸:۳۰ ق.ظ

سلام…
مطلب خیلی قشنگی بود ، خدا کنه هیچوقت تو هیچ راهی نمونی! موفق باشی و همیشه پایدار

  monire wrote @ مرداد ۲م, ۱۳۸۶ at ۷:۰۱ ب.ظ

این آنتی مینیمال ها هم کوچکند ولی پر بار :-) امیدوارم راهت رو طوری پیدا کنی که از این به بعد دیگه گمش نکنی . دیگه هم پاهات قفل نکنه !!

  حجت wrote @ مرداد ۳م, ۱۳۸۶ at ۳:۴۰ ب.ظ

مهم نیست کجایی مهم اینه که کجا میخوای بری ؛ مهم بودن یا هستن نیست مهم شدن و رفتنه ؛ همیشه فک کن اینجا که هستی خطرناکترین جاست و باید ازش بگذری پس هیچوقت نخواه که بشینی.

Your comment

HTML-Tags:
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>