اصفهان که بودم، آدمهایی که در پارک به من لبخند میزدند را دوست داشتم.
اینجا که هستم، آدمهایی که سالی، ماهی، جواب لبخندم را میدهند.
۵ دیدگاه »
حجت wrote @ مرداد ۲۷م, ۱۳۸۶ at ۳:۰۸ ب.ظ
لبخند
monire wrote @ مرداد ۲۷م, ۱۳۸۶ at ۷:۰۷ ب.ظ
به قول خودت شاید به خاطر تیپ متفاوتت با مردم یزد باشه !!
مردم یزد یه جور دیگه لبخند میزنن
… wrote @ مرداد ۲۷م, ۱۳۸۶ at ۷:۵۹ ب.ظ
ما اینجا نه عادت داریم و نه دوست داریم به هرکسی و زورکی لبخند بزنیم. شاید مودب باشیم. شاید خوشرو باشیم.
لبخند میزنیم به کسایی که دوستشون داریم. وقتی هم لبخند میزنیم از عمق وجودمون میزنیم.
Amirheydary wrote @ مرداد ۲۸م, ۱۳۸۶ at ۱۱:۴۵ ق.ظ
به نظر من ، خوشرویی یکی از کم خرج ترین بذل و بخشش هاست!
به همین سادگی میشه دست و دلباز بود.
صادق wrote @ مرداد ۲۸م, ۱۳۸۶ at ۱۱:۵۸ ق.ظ
آ د م ه ا
Your comment
HTML-Tags:
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>
