آن‌وقت یکی از همین شب‌های مهرماه، که باد خس خس کنان میان شاخه‌های زیتون کنار پنجره نفس نفس می‌زند و تن ترد درختک را می‌لرزاند و به ناله‌اش می‌اندازد، همین‌طور که داری دختر کوچولویی را که با یک دست انگشت پدرش را گرفته و با دست دیگرش موهای مجعد قهوه‌ایش را مرتب می‌کند و هی آسمان را نگاه می‌کند و تند تند حرف می‌زند با لذتی آمیخته با حسرت تماشا می‌کنی، یادت می‌افتد به این که به نیمه‌های بیست و پنج سالگی رسیده‌ای و دلت می‌گیرد انگار. و محل نمی‌دهی و خیره می‌شوی به آسمانی که بی‌ستاره است. لیمو را می‌چکانی توی چای و عطرش که بلند می‌شود فکر می‌کنی زندگی شاید لذت بردن از همین روزمزگی‌های ساده است و لبخند می‌زنی اما باور نمی‌کنی…