«ماندن» ارزشمند بود، که « شدن» تنها از جنس لحظه‌هاست. آن شنیدنی ترین، « می‌دارم» بود، که «دارم» المان کوچکی از زمان است. دریغ که انسان تشنه « جاودانگی‌ها» و« تا همیشه ها» و «تا ابدها» بود و تنها چیزی که از ابدیت نصیبش شد، حسرتی جاودانه بود.