چگونه روح بیابان مرا گرفت
و سِحر ماه ز ایمان گله دورم کرد
چگونه ناتمامی قلبم بزرگ شد
و هیچ نیمه ای این نیمه را تمام نکرد…
فروغ
۱ دیدگاه »
… wrote @ آذر ۱۸م, ۱۳۸۷ at ۹:۳۹ ب.ظ
چگونه در بیابان تحجر
هر خار و خاشاکی تو را به سخره گرفت
و آموختی در این کویر لا یزال
در این بیابان لا یموت
جز سنگ بودن
تیپا خوردن, خموش بودن
چون اجداد و نیاکانت
هیچ راهی نداری
Your comment
HTML-Tags:
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>
