آن قدر نیامدی

که لبخندت کپک زد در خاطره ام.

آن قدر نیامدی که خشک شد،

طراوت چشمانت.

من مانده ام و واژه هایی که ابر می شوند.

دوباره می نویسمت.

تازه می شوی

جان میگیری،

باران میشوی

بی دریغ.

رویا

غرق می شود

در تماشای تو.