شهریور ۱۷, ۱۳۸۶ at ۴:۴۳ ب.ظ · Filed under مینیمال‌ها

انسان زاده شدن تجسد وظیفه بود:

توان دوست داشتن و دوست داشته شدن

توان شنفتن و گفتن

توان اندوه گین و شادمان شدن

توان خندیدن به وسعت دل٬توان گریستن از سودای جان

توان گردن به غرور برافراشتن در ارتفاع شکوه ناک فروتنی

توان جلیل به دوش بردن بار امانت

و توان غمناک تحمل تنهایی

                                    تنهایی

                                               تنهایی

                                                         تنهایی عریان.

انسان 

          دشواری وظیفه است.

احمدشاملو درآستانه

Comments (3)

۵۸

شهریور ۱۵, ۱۳۸۶ at ۶:۲۱ ب.ظ · Filed under مینیمال‌ها

خدایا مگه من چی خوردم که منو از بهشتت بیرون کردی؟

آخه نامرد، این درست همه لحظه‌ها پر اندوهند و برای میان پرده چند لحظه خوشبختی؟

خدایا من چی بخورم منو از زمین بیرون می‌کنی؟

Comments (7)

۵۷

شهریور ۱۵, ۱۳۸۶ at ۹:۱۶ ق.ظ · Filed under مینیمال‌ها

و زندگی می‌کنیم فقط به خاطر این‌که کرده باشیم…

و چه قدر ترسوییم چه قدر ترسو و شاید بی‌غیرت…

Comments (2)

۵۶

شهریور ۱۳, ۱۳۸۶ at ۹:۴۸ ق.ظ · Filed under مینیمال‌ها

خسته‌ام از بی‌نقشه رفتن .

تسلیم نه!

Comments (3)

۵۵

شهریور ۱۰, ۱۳۸۶ at ۸:۱۵ ق.ظ · Filed under مینیمال‌ها

امام علی:

پس بدان اگر کسی سنگی را دوست بدارد، خداوند او را در روز قیامت با آن سنگ محشور می فرماید.

 
بعد من فکر می‌کنم که با چه کسایی محشور می‌‌شم:

صادق هدایت(حیف که به معاد اعتقاد نداره!)

احمد شاملو

استاد شجریان.

جروم دیوید سلینجر

خیلی از نویسنده های دیگه.

و چند تا از آدم‌های دوروبرم.

 و شرمنده می‌شوم از این‌ همه دین‌زدگی!

Comments (6)