یکبار گفته بودم، شب بود و مست بودی شاید. صدایت که می‌لرزید و چشم‌هایت که قرمز شده بود، پر از اشک و من می‌دیدم از پشت تلفن. می‌دیدم که قهوه‌ای چشمهایت انگار بزرگتر شده بود و زل زده بودی به گوشه ای و خدا می‌دانست که چه می‌دیدی. من چشم‌هایم را بسته بودم. گفته بودم تو مثل شاهی _که شب راه می‌افتد توی کوچه‌هایی که بوی موش‌های مرده می‌دهند، راه آبی که از میان کوچه می‌گذرد. _راه افتاده‌ای میان این کوچه‌ها. دستت را می‌زنی به کوبه‌هایی که چرکاب دست‌هایشان سالهاست بر آن مانده است.

_دست‌‌هایت، دستهایت…_

دستت را می‌زنی به کوبه‌. لبخند می‌زنی، تلخ تلخ. می‌گویی آمده‌ام، نگاه نمی‌کنند حتی. ترش می‌کنند صورت‌هاشان را و نان کپک زده‌ را به دندان می‌کشند.

را از دست ندهید.

مردها می توانند بدون زن هاشاد باشند، زن ها نه.

که به بازی گرفته شده ام.

خواب دیدم که گوش هایم دراز شده بود،

بیدار که شدم گوش ها بود اما

نه دریایی بود نه نهنگی نه پدر منتظری.

می دانی ژانی، هر کس در این دنیا رسالتی داشت. رسالت من انگار رفتن و رفتن بود.

ما، که همه زخم هایمان، همه نداشته هایمان را با ادبیات مرهم می گذاشتیم. که پناه می بردیم به کتاب هایمان، می گریستیم میان خطوط…

پ.ن : قاعدتا سلام اتاق تمام فلزی.

تو کویر بودی مطمئنا، با همان سکوت، با همان صبوری، به همان محزونی.

این را چهارشنبه پیش که رفته بودم دخمه فهمیدم. خورشید داشت بین دو دخمه غروب میکرد. کسی آن دور و برها نبود. رفتم بالا. سکوت و سکوت و سکوت. باد گرمی می‌خورد توی صورتم.

***

جمعه آخر بود، دستهایت آرام روی شانه‌هایم بود و چیزی نمی‌گفتی.

***

از بالا دانشگاه و تمام ساختمان‌هایش پیدا بود. درخت‌های دانشگاه سبزی کوچک اما بی‌نظیری بودند، میان آن‌همه بیابان. خورشید داشت می‌نشست پشت کوه‌ها. شهر از همیشه دلگیرتر، ساکت تر و کشنده تر.

آدم‌ها به اقلیم‌ها شبیه‌اند، به شهرها و تو بی‌برو برگشت شبیه کویر بودی.

من دلم باران می‌‌خواست. باران کویر، بارانی که شبیه هیچ بارانی نیست.

It’s sad, so sad

It’s a sad, sad situation

And it’s getting more and more absurd

It’s sad, so sad

Why can’t we talk it over

مرا لحظه یی تنها مگذار،

مرا از زره نوازشت روئین تن کن:

من به ظلمت گردن نمی نهم

همه جهان را در پیراهن کوچک روشنت خلاصه کرده ام و دیگر

به جانب آنان باز نمی گردم.

خب من از خداحافظی می‌ترسم. بعد آدم‌هایی هستند که در آخر هر رابطه می‌گویند برای همیشه خداحافظ، دیگه حرفی باهات ندارم، دیگه هرگز نمی‌خوام ببینمت. این هرگزها، این برای همیشه ‌ها، این مطلق گرایی چرند این واژه‌ها مرا می‌ترساند، به گریه‌ام می‌اندازد.حتی اگر بی‌ربط ترین آدم زندگیم بگوید برای همیشه خداحافظ ، من دچار وحشت از دست دادن می‌شوم، از دست دادنی از جنس مردن آدم‌ها.